Kismet - tureckie słowo oznaczające przeznaczenie, fatum, los. Używane przez muzułmańskie ludy tureckie oraz na terenach pozostających przez wieki pod tureckim panowaniem (Bośnia, Chorwacja, Serbia).
Termin kismet jest najczęściej stosowany na określenie niespodziewanych wydarzeń i niewytłumaczalnych zrządzeń losu. Jest on ściśle, bardziej niż europejskie pojęcie przeznaczenia, związany z religią i Bogiem (Allahem). Może być przejawem fatalizmu, ale także dowodem zaufania w moc Allaha i oznaczać bezwarunkowe poddanie się Jego woli.
Pojęcie to nie jest oficjalnie uznawane w islamie, jest jednak silnie rozpowszechnione wśród muzułmanów.
Aleksander Andryszak - ur. 14 marca 1955 roku w Inowrocławiu, polityk, urzędnik państwowy, poseł na Sejm II kadencji z list SLD.
Poseł reprezentujący w Sejmie Bydgoszcz. W 1979 roku ukończył Wydział Rolniczy ATR w Bydgoszczy. W latach 1993-1997 poseł SLD.
Pracuje w Agencji Nieruchomości Rolnych jako Dyrektor Zespołu Gospodarowania Zasobem, w 2004 był p.o. dyrektora Oddziału Agencji w Warszawie.
Dęblin – miasto i gmina w województwie lubelskim, w powiecie ryckim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa lubelskiego.
Miasto położone jest przy ujściu rzeki Wieprz do Wisły, w szerokiej dolinie rzecznej, która przy ujściu Wieprza do Wisły osiąga 15 km szerokości. Dolina ma budowę terasową. Najstarsza terasa położona jest 20 metrów nad zwierciadłem Wisły.
Według danych z 30 czerwca 2004, miasto miało 18 710 mieszkańców.
Na lewym brzegu Wisły, kilkanaście kilometrów od Dęblina, znajduje się jeden z większych kompleksów leśnych w Polsce – Puszcza Kozienicka. Większość jej drzewostanu – głównie w części wschodniej – stanowi sosna. Razem z sosną występują w niej dęby i graby. W części zachodniej rosną lasy mieszane z jodłą, brzozą, grabem, świerkiem, osiką i jesionem. Miejscami zachowały się jeszcze nieliczne jawory i modrzewie.
W puszczy spotyka się sarny, jelenie, dziki, lisy, borsuki oraz jastrzębie, cietrzewie i rzadko kruki. Na prawym brzegu Wisły w kierunku na północ od Dęblina występują bory sosnowe i sosnowo-dębowe, a w podmokłych dolinach łęgi, najczęściej wierzbowo-topolowe i jesionowo-olszowe. Na tym terenie do większych kompleksów leśnych należą lasy garwolińskie, ciągnące się wzdłuż nadwiślańskiej krawędzi Wysoczyzny Żelechowskiej.
O wiele mniejszymi są okoliczne lasy stawskie, które porastają południowo-zachodni skraj Wysoczyzny Żelechowskiej. Ich drzewostan stanowi przede wszystkim sosna i dąb. W lesie tym żyją: jelenie, sarny, łosie i dziki.
Na lewym brzegu Wieprza w północno-zachodniej części Wysoczyzny Lubartowskiej rosną lasy gołębskie. W lasach tych występuje sosna, świerk, dąb, lipa, klon, jawor, wiąz górski, czyli brzost, jesion, osika, brzoza. Poszycie leśne jest tu miejscami niezwykle bogate. Paproć wietlicza samicza tworzy bukiety o wysokości ponad 1,5 m. W lasach gołębskich można też spotkać inne rzadkie rośliny jak: dziurawiec górski, łuskiewnik różowy, zimoziół północny, żywiec cebulkowy, trawę żubrówkę, kosawiec syberyjski, obuwik pospolity, storczyk plamisty oraz krzew wawrzynek wilcze łyko. W niedostępnych ostępach znajdują schronienie dziki, sarny, jelenie i lisy.
Według danych z roku 2002, Dęblin ma obszar 38,51 km², w tym:
Miasto stanowi 6,26% powierzchni powiatu.
Dane z 30 czerwca 2004:
| Opis | Ogółem | Kobiety | Mężczyźni | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| jednostka | osób | % | osób | % | osób | % |
| populacja | 18 710 | 100 | 9220 | 49,3 | 9490 | 50,7 |
| gęstość zaludnienia (mieszk./km²) |
485,8 | 239,4 | 246,4 | |||
Według danych z roku 2002, średni dochód na mieszkańca wynosił 1239,88 zł.
W średniowiecznych zapiskach można się spotkać z nazwami Deblin (1505) i Deblyn (1508) co oznacza, że osada nazywana była wtedy Deblinem. W połowie XVI wieku pojawia się obecna nazwa. Nie istnieje żadna potwierdzona dostatecznymi argumentami hipoteza dotycząca jej pochodzenia. W okresie zaborów, po wybudowaniu w 1842 w pobliżu Dęblina twierdzy, miasto nosiło nazwę Iwanogród, na cześć Iwana Paskiewicza, namiestnika Królestwa Polskiego.
Jedno z przedmieść Chicago, Oak Lawn, Illinois w którym prawie, co piąty mieszkaniec jest polskiego pochodzenia, ma ulicę której nazwa nosi miano Deblin Lane.
Na początku lat 90. wraz z całym krajem Dęblin przeszedł okres zasadniczych przemian ekonomicznych. Duże państwowe przedsiębiorstwa, które od początku były i są związane z obronnością kraju, zwalniały pracowników i zmniejszały produkcję. Obecnie obiekty w niektórych wojskowych zakładach są w pełni wykorzystywane i odnajmowane dęblińskim przedsiębiorcom. W mieście powstało około tysiąca nowych prywatnych podmiotów gospodarczych. Otworzono między innymi przedsiębiorstwa przemysłu dziewiarskiego, konfekcyjnego, materiałów budowlanych, przetwórstwa owocowo-warzywnego. Przedsiębiorstwo komunalne przekształcone w spółkę z o.o. również notuje systematyczny wzrost. Najwięcej osób zatrudnionych jest w przemyśle na rzecz wojska tj. w Wojskowych Zakładach Lotniczych Nr 3 oraz w Wojskowych Zakładach Inżynieryjnych.
Od kilku lat działa na terenie miasta nowa oczyszczalnia ścieków (aktualnie modernizowana). Wybudowano wiele kilometrów kolektorów sanitarnych.
Dobra sieć połączeń drogowych i kolejowych, łatwość uzyskania telefonu są niewątpliwymi atutami Dęblina. Miasto pełni też funkcję dużego węzła kolejowego, który umożliwia połączenie gminy ze wschodnią granicą państwa. Rangę miasta podnosi również istniejące tu lotnisko. Ma ono duże, lecz niewykorzystane w pełni możliwości transportowe. Obecnie lotnisko służy przede wszystkim do szkolenia pilotów.
Dęblin posiada liczne połączenia kolejowe, m.in. z Lublinem, Warszawą, Radomiem, Białą Podlaską, Łukowem, Przemyślem, Szczecinem i Kielcami. Autobusy PKS Puławy, PKS Kozienice i PKS Garwolin umożliwiają dojazd do Ryk, Puław, Lublina, Kozienic, Warszawy, Maciejowic i Przytoczna.
Funkcjonuje również komunikacja prywatna. Główne linie to Dęblin PKP - Dęblin Rynek, Dęblin - Stawy - Ryki - Lublin oraz Dęblin - Puławy.
Przez miasto przechodzą drogi krajowe i wojewódzkie:
Dęblin jest ważnym węzłem kolejowym. Przebiega tędy trasa Warszawa-Wschodnia - Johodyń (przez Lublin) i linia do Radomia (przez Pionki). Dziennie na stacji zatrzymuje się kilkadziesiąt pociągów.
W miejscowości działa klub piłkarski Czarni Dęblin grający obecnie w IV lidze.
W 1927 do Dęblina przeniesiono Oficerską Szkołę Lotnictwa, obecnie to Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych.
Puławy, Ryki, Stężyca, Sieciechów
Regionalna Instytucja Finansująca, RIF - to 16 instytucji działających na terenie każdego województwa. Ich głównym zadaniem jest kontraktowanie oraz wdrażanie funduszy strukturalnych (oraz kończących się już przedakcesyjnych) na terenie danych województw.
Do głównych zadań RIF należą:
Rachunek zysków i strat informuje o stopniu realizacji podstawowego celu działalności gospodarczej, czyli o wysokości wyników finansowych osiągniętych w roku obrotowym. Rachunek zysków i strat może być sporządzony w układzie kalkulacyjnym lub porównawczym. Formy te różnią się między sobą sposobem ujęcia kosztów uzyskania przychodów. W układzie kalkulacyjnym koszty są ujęte według sposobów ich odnoszenia do jednostki produktu (wyrobu, usługi), a w układzie porównawczym – według rodzaju zużytych czynników produkcji.
Wynik finansowy (zysk lub strata) w rachunku zysków i strat przedsiębiorstwa jest ustalany na trzech poziomach:
Wynik finansowy netto oblicza się przez skorygowanie wyniku finansowego brutto o obowiązkowe zmniejszenie zysku lub zwiększenie straty obejmujące podatek dochodowy oraz ewentualnie inne obligatoryjne obciążenia wyniku.
Wstępna analiza rachunku zysków i strat obejmuje:
Jednym z najistotniejszych obszarów oceny kondycji finansowej przedsiębiorstwa jest ocena płynności finansowej (zdolności przedsiębiorstwa do terminowego regulowania zobowiązań płatnych w okresie roku) na podstawie sprawozdania z przepływów pieniężnych, w którym wyodrębnia się trzy typy strumieni pieniężnych:
Do sporządzenia sprawozdania z przepływów pieniężnych wykorzystuje się informacje z bilansu, rachunku zysków i strat oraz wybrane informacje z ksiąg rachunkowych.
Domena publiczna (ang.: public domain) – ogół twórczości (m.in. tekstów, zdjęć, muzyki, dzieł sztuki, oprogramowania itp.), do której wygasły prawa autorskie, i która jest przez to dostępna dla wszystkich i do dowolnych zastosowań bez ograniczeń wynikających z prawa autorskiego, lub która od samego początku jej powstania nie była objęta tymi prawami (np. teksty ustaw). Domena publiczna to zbiór wiedzy i twórczości stanowiący wspólny dorobek kulturowy i intelektualny ludzkości.
Ściśle rzecz biorąc, wobec utworów znajdujących się w domenie publicznej wygasły wszelkie prawa autorskie – jest tak na przykład w prawodawstwie amerykańskim. Ponieważ w polskim prawodawstwie autorskie prawa osobiste chronią utwór na czas nieograniczony i nie podlegają zrzeczeniu się lub zbyciu, w Polsce obecność utworu w domenie publicznej oznacza jedynie brak jakichkolwiek praw majątkowych.
Zgodnie z polskim prawem autorskim (art. 36 i nast. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych) utwór przechodzi do domeny publicznej po upływie 70 lat od chwili śmierci twórcy, a w przypadku współtwórstwa od chwili śmierci ostatniego współtwórcy. Jeżeli autor dzieła nie jest znany, wówczas okres ten liczy się od daty pierwszego rozpowszechnienia.
Potocznie terminu domena publiczna używa się w odniesieniu do utworów, w przypadku których autor zrzekł się pewnych praw. Tak jest w przypadku prac udostępnianych jako Wolne Oprogramowanie lub Oprogramowanie o Otwartym Kodzie (zobacz FLOSS) czy Wolna dokumentacja. Są to utwory objęte prawem autorskim, jednak dostępne publicznie do większości zastosowań na licencji typu copyleft.
Termin domena publiczna jest również błędnie wiązany z programami typu freeware lub shareware, których autorzy zachowują pełnię praw autorskich do utworu.
Trwały zarząd - regulowana przez prawo administracyjne prawna forma władania nieruchomością państwową lub samorządową przez państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej.
W przypadku własności prywatnej uprawnienia właścicielskie wykonuje z zasady sam właściciel, a powierzenie ich wykonywania innej osobie następuje poprzez ustanowienie prawa rzeczowego albo stosunku obligacyjnego. Inaczej jest w przypadku własności przysługującej podmiotom prawa publicznego - państwu (które w obrocie cywilnoprawnym występuje jako Skarb Państwa) i jednostkom samorządu terytorialnego. Uprawnienia właścicielskie podmiotów publicznoprawnych wykonują z reguły nie one same, lecz ich jednostki organizacyjne. Należy tu podkreślić, że nie chodzi o państwowe i samorządowe (komunalne) osoby prawne, które same są właścicielami nieruchomości, lecz o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które nie mogą być właścicielami, ponieważ nie mają osobowości prawnej. W celu umożliwienia takiej jednostce prawidłowego gospodarowania nieruchomością należało uregulować prawa i obowiązki związane z tym władaniem, przede wszystkim określając zakres odpowiedzialności takiej jednostki wobec organu reprezentującego właściciela oraz jej uprawnienia w stosunku do posiadanej nieruchomości. Ponieważ nie mogą tu wchodzić w rachubę żadne prawa rzeczowe ani obligacyjne regulowane przez prawo cywilne, formy prawne tego władania uregulowano w prawie administracyjnym.
Prawna regulacja władania nieruchomościami przez państwowe jednostki organizacyjne - różnie zwane i mające w różnych okresach różny status - przechodziła w czasach PRL ciągłą ewolucję:
Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wprowadziła instytucję trwałego zarządu, szczegółowo regulując jej treść. Jednostka organizacyjna, na rzecz której ustanowiono trwały zarząd, ma przede wszystkim prawo do korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej działania, a w szczególności do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego, oraz do oddania nieruchomości w najem, dzierżawę lub użyczenie. Czas oddania nieruchomości w trwały zarząd może być oznaczony albo nie oznaczony. Trwały zarząd ustanawia i przekazuje właściwy organ, który również stwierdza jego wygaśnięcie w określonych przypadkach - w drodze decyzji administracyjnej. Do trwałego zarządu stosuje się pomocniczo przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu.
Fabryka Ernesta Wevera przy ulicy Wólczańskiej 83 (róg Kopernika) w Łodzi
Fabryka wybudowana w 1882 roku dla Ernesta Wevera został zaprojektowany przez Edwarda Creutzburga. Wytwarzano w niej taśmy, koronki i guziki kokosowe. W pierwszym dziesięcioleciu XX wieku w zakładzie pracowało 420 osób. Budynek został rozbudowany w 1900 roku.
W 1930 roku, po śmierci właściciela, budynek przejął jeden z dyrektorów, tworząc w nim firmę “E. Wever, dzierżawca Gustaw Patberg i Spółka” wytwarzającą taśmy, wstążki i koronki. W okresie okupacji hitlerowskiej, obok Patberga w fabryce został Gustaw Triebe, który wykupił większość mniejszych zakładów mieszczących się w fabryce.
Po wojnie utworzono Zjednoczone Fabryki Tasiem i Wstążek Patberg i Triebe, a następnie Państwowe Zakłady Przemysłu Pasmanteryjnego Łódź - Południe. Do końca XX wieku budynek był własnością Zakładów Przemysłu Pasmanteryjnego “Lenora”. Obecnie budynek jest własnością prywatną, nowy inwestor zmienia fabryczne hale na pomieszczenia biurowe.
W budynku mieścił się Ośrodek Działań Twórczych “Forum Fabricum”.
Zarządca nieruchomościami jest to osoba fizyczna posiadająca licencję zarządcy nieruchomości, prowadząca działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami.
Zawody związane z obsługą rynku nieruchomości:
wywodzą się z ustawy o gospodarce nieruchomościami, która określa podstawowe zasady prowadzania działalności zawodowej w tym zakresie. Są to zawody regulowane. Wykonywanie działalności w zakresie tych zawodów wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji i uprawnień. W przypadku zarządcy nieruchomości jest to odpowiednia licencja.
Obecnie aby uzyskać licencję zarządcy nieruchomości i móc prowadzić działalność zawodową związaną z zarządzeniem nieruchomościami należy spełnić kilka ustawowych warunków, w tym m. in. posiadać wykształcenie wyższe i ukończyć studia podyplomowe w zakresie zarządzenia nieruchomościami lub posiadać wykształcenie wyższe z zakresu gospodarki nieruchomościami, odbyć odpowiednio udokumentowaną praktykę i zdać egzamin.
Licencję może uzyskać wyłącznie osoba fizyczna.
Art. 186 ustawy o gospodarce nieruchomościami definiuje kodeks powinności zarządcy:
Te ogólne zapisy ustawowe są mniej lub bardziej formalnie uszczegółowione w wielu źródłach i opracowaniach.
Zarządcy nieruchomości, podobnie jak wiele innych środowisk zawodowych, organizują się, tworząc stowarzyszenia skupiające w swoich szeregach osoby wykonujące ten zawód. Jako pierwsze w Polsce powstało Polskie Stowarzyszenie Zarządców i Administratorów Nieruchomości w Krakowie w 1996 r. Stowarzyszenia skupione są w federacjach, które m.in. reprezentują środowisko zarządców nieruchomości przed organami państwowymi, koordynują działania stowarzyszeń, opracowują standardy zawodowe oraz podejmują wiele innych zadań.
Wg stanu na rok 2006 działają trzy federacje zarzadców nieruchomości:
Podobnie jak w środowiskach zawodowych Pośredników w Obrocie Nieruchomościami oraz Rzeczoznawców Majątkowych, również wśród zarzadców nieruchomściami jest szeroko dyskutowana koncepcja przekształcenia istniejących federacji w jedną Izbę Zawodową Zarzadców Nieruchomści. Powstałby wówczas jednolity samorząd zawodowy, o zakresie działania i kompetencjach analogicznych do posiadanych przez istniejące izby zawodowe innych grup zawodowych, tj. np.: architekci, urbaniści, inż. budownictwa, adwokaci, lekarze, itp.
Mienie zabużańskie – nazwa określająca mienie pozostawione przez osoby repatriowane w latach 1944-1952 z terenów należących przed II wojną światową do Polski – tzw. Kresów wschodnich bądź ziem zabużańskich. Repatriacja dokonana została na mocy tzw. układów republikańskich z 1944 r., które równocześnie przewidywały zwrot wartości mienia pozostawionego “za Bugiem” przez rząd polski.
Odszkodowania dla “Zabużan” w większości zostały zrealizowane w pierwszych latach powojennych – koniec lat 40. oraz w latach 50., a przyjmowały formę zaliczenia wartości mienia zabużańskiego na poczet ceny zukupu nowej nieruchomości od Skarbu Państwa lub ceny opłaty za tzw. prawo użytkowania wieczystego. Z uwagi jednak na niewystarczające zasoby nieruchomości, jakie państwo polskie przeznaczyło na ten cel oraz skomplikowany system realizacji uprawnień odszkodowawczych (udział w przetargach), nie wszystkie odszkodowania zostały do tej pory zrealizowane. Ocenia się, że w 2005 r. jeszcze około 80 tys. osób (repatriantów lub ich spadkobierców) nie otrzymalo odszkodowania.
Próbując ostatecznie rozwiązać problem odszkodowań za mienie zabużańskie, w lipcu 2005 roku uchwalono ustawę, na mocy której odszkodowania ograniczono do 20% ich pierwotnej wartości, natomiast nie ustalono ich górnego kwotowego limitu (poprzednia ustawa z 2003 r. przewidywała zwrot do 15% wartości i nie więcej niż 50 tys. złotych – ten zapis został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z Konstytucją RP). Jednocześnie przewidziano 31 grudnia 2008 r. jako ostateczny termin zgłaszania roszczeń o odszkodowanie.
Obecnie zabużanie mogą otrzymać nie tylko prawo do zaliczenia wartości pozostawionej nieruchomość na poczet ceny nieruchomości nabywanej od Skarbu Państwa, ale również otrzymac świadczenie w gotówce.
Wojna Pajęczej Królowej (ang. War of the Spider Queen) - 6-tomowa seria książek fantastycznych ze świata Forgotten Realms. Każda jej część jest napisana przez innego autora, a nad całością pieczę sprawuje R. A. Salvatore.
Okładki książek namalował Gerald Brom.
1. Upadek (2002, Richard Lee Byers)</br>
2. Powstanie (2002, Thomas M. Reid)</br>
3. Potępienie (2003, Richard Baker)</br>
4. Zagłada (2004, Lisa Smedman)</br>
5. Unicestwienie (2004, Philip Athans)</br>
6. Zmartwychwstanie (2005, Paul S. Kemp)</br>
Quenthel Baenre, Pharaun Mizzrym, Ryld Argith, Valas Hune, Faeryl Zuavirr, Jeggred Baenre, Triel Baenre, Nimor Imphraezl, Gromph Baenre, Lord Dyrr, Halisstra Melarn i Danifae.
Lolth, pajęcza królowa nieoczekiwanie zamilkła… Kapłanki Lolth stają się bezsilne, gdy ta nie odpowiada na ich modlitwy. Hierarchia w Menzoberranzan, stolicy drowów, zostaję zachwiana. Mężczyźni mają niepowtarzalną okazję, aby przejąć władzę nad miastem, ponad to drowie miasta bez wsparcia magii kapłanek stają się stosunkowo łatwym łupem dla wrogich ras. Rada miasta postanawia rozwikłać tajemnice zniknięcia Lolth. Wysyła 6-cio osobową drużynę do Ched Nasad, kupieckiego miasta drowów. Niestety okazuje się ich droga nie zakończy się
na wizycie w sąsiedzkim mieście. Ched Nasad zostaje zniszczone przez inną rasę, a sama drużyna udaję sie w dalszą drogę pełną przygód.
Aleksander Andryszak - ur. 14 marca 1955 roku w Inowrocławiu, polityk, urzędnik państwowy, poseł na Sejm II kadencji z list SLD.
Poseł reprezentujący w Sejmie Bydgoszcz. W 1979 roku ukończył Wydział Rolniczy ATR w Bydgoszczy. W latach 1993-1997 poseł SLD.
Pracuje w Agencji Nieruchomości Rolnych jako Dyrektor Zespołu Gospodarowania Zasobem, w 2004 był p.o. dyrektora Oddziału Agencji w Warszawie.
Najwyższa Izba Obrachunkowa - organ kontroli finansowej, powołany do życia na podstawie zapisów Konstytucji Królestwa Polskiego, jako organ o wyłącznej kontroli króla.
Działał w latach 1816–1866.
Poprzednio w latach 1808-1815 w Księstwie Warszawskim działał podobny organ kontrolny pod nazwą Główna Izba Obrachunkowa.
Z upoważnienia króla nadzór nad tym organem sprawował namiestnik. W jej skład wchodzili prezes, 4 radców, pisarz i asesorowie. Prezes Izby wchodził w skład Rady Stanu i był nadzwyczajnym radcą stanu. Jego tytuł został przemianowany po powstaniu listopadowym na kontrolera generalnego. Miała za zadanie kontrolować rachunki i księgi osób, bądź instytucji posiadających fundusze publiczne, mogła także wydawać opinię. Najwyższa Izba Obrachunkowa zakończyła swoje działanie wraz z istnieniem Rady Administracyjnej w roku 1867.
We współczesnej Polsce odpowiednikiem Najwyższej Izby Obrachunkowej jest Najwyższa Izba Kontroli.
Finanse gospodarstw domowych - finanse dotyczące pracy zarobkowej jak również różnorakich transferów w tym zasiłków, rent i emerytur.
Decyzje finansowe gospodarstw domowych zawierają m.in. decyzje odnośnie wydatków na edukację, zakup dóbr takich jak: nieruchomości czy samochody, zakup ubezpieczenia (np. osobowego czy majątkowego), inwestowania (np. na giełdzie papierów wartościowych lub w funduszach emerytalnych).
iPodLinux jest linuksową dystrybucją bazującą na mikrojądrze µCLinux, mająca jako główny cel działanie na odtwarzaczach MP3 iPod firmy Apple. Oprócz samego jądra, iPL oferuje również Interfejs użytkownika podzilla i podzilla2. Oferuje on między innymi:
| Apple iPod | Status |
|---|---|
| 1. Generacja | Działa |
| 2 Generacja | Działa |
| 3. Generacja | Działa |
| 4. Generacja | Działa (niewspierane przez deweloperów) |
| 5. generacja (iPod Video) | Działa w fazie testowej (niewspierane przez deweloperów) |
| Mini (1. i 2. generacja) | Działa (niewspierane przez deweloperów) |
| Photo i Colour | Działa (niewspierane przez deweloperów) |
| Shuffle | Nie dotyczy, ponieważ nie ma ekranu |
| Nano | Działa w fazie testowej (niewspierane przez deweloperów) |
| Nano 2. generacja | Nie działa - trwają prace nad przyszłą kompatybilnością. |
Finanse gospodarstw domowych - finanse dotyczące pracy zarobkowej jak również różnorakich transferów w tym zasiłków, rent i emerytur.
Decyzje finansowe gospodarstw domowych zawierają m.in. decyzje odnośnie wydatków na edukację, zakup dóbr takich jak: nieruchomości czy samochody, zakup ubezpieczenia (np. osobowego czy majątkowego), inwestowania (np. na giełdzie papierów wartościowych lub w funduszach emerytalnych).
Ogrody Willi Borghese - park w Rzymie, utworzony pierwotnie jako ogród willi Borghese. Park charakteryzuje się malowniczymi świątyniami stylizowanymi na ruiny, wieloma rzeźbami oraz kopiami innych zabytków (np. Łuku Septymiusza Sewera)
Pojęcia naukowe:
Czasopisma:
Miejscowości w Polsce:
Grupa muzyczna:
Powieść:
Kaladan to planeta w uniwersum Diuny, stworzonym przez Franka Herberta. W powieści Bóg Imperator Diuny, nazwa tego ciała niebieskiego jest skracana do Dan.
Kaladan, trzecia planeta gwiazdy Delta Pavonis, należy do Atrydów od dwudziestu sześciu pokoleń. Jest również domem rodzinnym Paula Atrydy
Planeta w większości pokryta jest wodą, na jej powierzchni występują silne wiatry. Lądy pokryte są mokradłami, podmokłymi łąkami i lasami. Podstawą gospodarki Kaladanu jest uprawa ryżu pundi i hodowla bydła, jak również winnice.
Atrydzi otrzymali planetę w 8711 roku, i okazali się sprawiedliwymi i popularnymi władcami. Ludność Kaladanu jest fanatycznie lojalna wobec tego rodu; planety bronią również oddziały świetnie uzbrojonych wojowników, porównywalnych z sardaukarami Imperatora. Planeta ma również “potęgę morską i powietrzną”.
Rozgraniczenie nieruchomości (właśc. postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości) - jedno z postępowań odrębnych wyróżnianych w polskim postępowaniu cywilnym, mające za przedmiot ustalenie spornych granic nieruchomości. Obecnie postępowanie o rozgraniczenie jest uregulowane przez art. 153 Kodeksu cywilnego i art. 29-39 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Rozporządzeniem wykonawczym do tego ostatniego aktu jest rozporządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 14 kwietnia 1999 roku w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dziennik Ustaw z 1999 roku, Numer 45, pozycja 453).
Rozgraniczenie polega na ustaleniu przebiegu granicy nieruchomości (z natury rzeczy może chodzić tylko o nieruchomości gruntowe), czyli na ustaleniu, jak daleko sięga prawo własności przysługujące właścicielowi danej nieruchomości. Nie służy natomiast doprowadzeniu nieruchomości do określonej powierzchni - ta wielkość ma tylko marginalne znaczenie. W wyniku postępowania o rozgraniczenie nie dojdzie również, oczywiście, do rozstrzygnięcia o wydaniu nieruchomości ani do rozstrzygnięcia o innych roszczeniach związanych z nieruchomością. Sąd może i powinien natomiast uwzględnić nabycie w drodze zasiedzenia przygranicznych pasów gruntu, jeżeli miało ono wpływ na przebieg granicy.
O specyfice postępowania o rozgraniczenie decyduje to, że ma ono dwie fazy: administracyjną (obligatoryjną) i sądową, do której nie musi dojść. Skoro faza postępowania administracyjnego jest obowiązkowa, to postępowanie przed sądem bez jej wyczerpania jest niedopuszczalne - zachodzi zatem czasowa niedopuszczalność drogi sądowej. Oznacza to brak jednej z przesłanek procesowych, wobec czego sąd odrzuci wniosek o rozgraniczenie złożony bezpośrednio do sądu (bez wyczerpania drogi administracyjnej). Ten model postępowania o rozgraniczenie istnieje w Polsce bez większych zmian od 1946.
Administracyjną fazę postępowania o rozgraniczenie otwiera złożenie przez zainteresowanego podania do wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Organ ten prowadzi rozgraniczenie w trybie postępowania administracyjnego. W toku tego postępowania biegły geodeta odtwarza na gruncie przebieg granic na podstawie śladów, znaków granicznych, dokumentów z ewidencji gruntów (map) i punktów osnowy geodezyjnej. W braku tych danych geodeta przyjmuje od stron oświadczenia na temat przebiegu granicy. Jeżeli nie ma sporu co do przebiegu granicy, postępowanie kończy się decyzją administracyjną o ustaleniu przebiegu granicy. Strony mogą również zawrzeć przed geodetą ugodę regulującą przebieg granicy. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może żądać przekazania sprawy sądowi. Organ administracji przekazuje sprawę sądowi z własnej inicjatywy, jeżeli nie można ustalić przebiegu granicy decyzją (czyli gdy zaistnieje spór).
W fazie sądowej postępowanie o rozgraniczenie prowadzi sąd rejonowy w trybie postępowania nieprocesowego, kończącego się wydaniem postanowienia, od którego służy uczestnikom apelacja do sądu okręgowego. W postępowaniu o rozgraniczenie dopuszczalne są wszelkie dowody, choć w praktyce zdecydowanie największe znaczenie mają dokumenty, zwłaszcza mapy. W sądowym postępowaniu o rozgraniczenie wymagane jest wykazanie tytułu własności nieruchomości. Regułą jest przeprowadzenie dowodu z oględzin spornej granicy i z pisemnej opinii biegłego geodety, który przedstawia sądowi mapę geodezyjną z zaznaczonym przebiegiem granicy według danych z ewidencji gruntów oraz, w razie potrzeby, według wskazań właścicieli. Czyni to postępowanie o rozgraniczenie kosztownym, zwłaszcza jeżeli opinii jest kilka.
W myśl art. 153 Kodeksu cywilnego przesłanką dopuszczalności rozgraniczenia jest sporność granicy - w konsekwencji sąd oddali wniosek o rozgraniczenie, jeżeli okaże się, że granica nie jest sporna. Jeżeli jest, sąd dokona rozgraniczenia. W pierwszej kolejności dąży się do ustalenia stanu prawnego przebiegu granicy, tzn. bierze się pod uwagę wszelkie przypadki nabycia i utraty własności spornych gruntów, w szczególności w drodze zasiedzenia i uwłaszczenia. Jeżeli stanu prawnego nie da się ustalić, sąd ustali przebieg granicy na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania. Jeżeli i tego stanu nie da się ustalić, sąd ustali przebieg granicy uwzględniając wszelkie okoliczności; w tym ostatnim przypadku może przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. Rozstrzygnięcie o rozgraniczeniu według stanu prawnego jest orzeczeniem deklaratoryjnym, natomiast według ostatniego spokojnego stanu posiadania i według wszelkich okoliczności - konstytutywnym. W postanowieniu o rozgraniczeniu sąd winien zamieścić rozstrzygnięcie o nakazaniu wzajemnego wydania części nieruchomości nie znajdujących się w posiadaniu właścicieli, ponieważ inaczej postanowienie nie będzie się nadawać do przymusowego wykonania w drodze egzekucji.
Rozgraniczenie może również przeprowadzić sąd rozpoznający sprawę o własność nieruchomości albo o wydanie nieruchomości lub jej części. Wtedy, oczywiście, odpada faza administracyjna. Z kolei faza sądowa jest wyłączona w sytuacji, gdy do sporu granicznego dochodzi w toku administracyjnego postępowania scaleniowego.
Kino stylu zerowego to styl przekazu w filmie polegający na formie przekazu najbardziej zbliżonej do sposobu patrzenia na świat przez przeciętnego człowieka.
Ten styl przekazu charakteryzują m.in.:
Przykładami kina stylu zerowego są np. opery mydlane które skierowane są do niewymagającego widza.
Przykładem filmu przeciwnego do kina stylu zerowego jest np. film Big Lebowski, w którym można zaobserwować wiele technik przekazu możliwych do uzyskania jedynie w kinie oraz nawiązania do innych dzieł, nie tylko filmowych.
Badger-Two Medicine – święte miejsce Indian Ameryki Północnej, góra na terenie graniczącego z rezerwatem Czarnych Stóp (ang. Blackfeet) obszaru chronionego Lewis and Clark National Forest w stanie Montana. Dla Indian z okolicznych plemion ta święta góra to miejsce tradycyjnych pielgrzymek, modlitw, ceremonii, poszukiwania wizji i składania darów ofiarnych, wykorzystywane od czasów przed europejską kolonizacją Ameryki Północnej do dziś. Zagrożone przez działalność spółek górniczych, planujących wydobywanie na masową skalę w jej rejonie ropy naftowej i gazu ziemnego. Jedno z wielu odwiedzanych od wieków, a obecnie zagrożonych rosnącym zniszczeniem, zanieczyszczeniem i profanacją, świętych miejsc tubylczych ludów Ameryki.
Kominek aromaterapeutyczny - Przyrząd do prowadzenia inhalacji, zwykle wykonany w postaci ceramicznego kominka, ogrzewanego płomieniem świecy i posiadającego na wierzchu zbiorniczek na olejki eteryczne. Olejki te pod wpływem ciepła odparowują do otoczenia, wypełniając przestrzeń parami mającymi określone działanie terapeutyczne.
Droga sądowa - jedna z pozytywnych przesłanek procesowych (czyli okoliczności umożliwiających rozpoznanie sprawy przez sąd) w postępowaniu cywilnym. Jej istotą jest właściwość sądu do rozpoznania danego rodzaju spraw, wynikająca z przepisów o postępowaniu cywilnym.
Co do zasady droga sądowa przysługuje we wszystkich sprawach cywilnych - tak stanowi art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Niedopuszczalność drogi sądowej zachodzi tylko wyjątkowo - gdy przewidują to wyraźnie przepisy szczególne (art. 2 § 4 tego Kodeksu). Najszerszy krąg tych wyjątków zakreślają przepisy regulujące roszczenia o charakterze cywilnoprawnym związane ze służbą w formacjach mundurowych - Policji, Służbie Więziennej, Straży Granicznej itp. oraz związane z nieruchomościami należącymi do państwowych jednostek organizacyjnych.
Niedopuszczalność drogi sądowej może być czasowa lub trwała. Z czasową niedopuszczalnością drogi sądowej mamy do czynienia, gdy przepis procedury cywilnej wymaga, by przed wszczęciem postępowania przed sądem została wyczerpana droga innej procedury. Czasowa niedopuszczalność drogi sądowej występuje w sprawach o rozgraniczenie nieruchomości, które przed fazą sądową muszą przejść fazę administracyjną, w sprawach o uchylenie uchwały organu spółdzielni, które muszą przejść fazę odwoławczego postępowania wewnątrzspółdzielczego i w sprawach z zakresu prawa przewozowego, które muszą wyczerpać drogę reklamacji. Natomiast trwała niedopuszczalność drogi sądowej oznacza, że sprawa danego rodzaju w ogóle nie może być rozpoznana przez sąd.
Pozew lub wniosek wszczynający postępowanie w sprawie, dla której droga sądowa jest niedopuszczalna, nie może zostać rozpoznany przez sąd, wobec czego podlega odrzuceniu (art. 199 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Jeżeli sąd omyłkowo rozpozna taką sprawę, to postępowanie takie jest dotknięte nieważnością (art. 379 pkt 1 tego Kodeksu), która w przypadku zaskarżenia orzeczenia kończącego takie postępowanie bezwarunkowo spowoduje jego uchylenie (art. 378 § 1 tego Kodeksu). Jednak orzeczenie zapadłe w postępowaniu dotkniętym nieważnością nie jest samo z siebie nieważne - przeciwnie, wywiera skutki prawne i podlega wykonaniu tak samo, jak każde inne orzeczenie.
Gastronomia (z grec. gaster - “żołądek”, nómos - “prawo”, “ustawa”) - rodzaj działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu otwartych zakładów żywienia zbiorowego (np. restauracji, barów, stołówek itp.). Także sztuka przyrządzania i podawania potraw w oparciu o fachową wiedzę kulinarną.